درس سوّم آيات 5 - / 4 عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ « 4 » تَنزِيلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيمِ « 5 » بر راهى راست ( قراردارى ) ؛ اين قرآنى است كه از سوى خداوند عزيز ورحيم نازل شده است ؛ بلاغت قرآن قرآن در سطح بسيار بالايى از بلاغت قرار گرفته است و آن‌هايى كه در قرآن تدبّر و انديشه مىكنند ، با اين وجه از اعجاز قرآن نيز روبرو مىشوند . اين بلاغت از همان اوّلين سوره‌ى قرآن يعنى حمد ، رخ مىنمايد . در اين سوره ابتدا از حضرت حق به صورت سوم شخص ( نه من ، نه تو ؛ بلكه او ) ياد مىكنيم و مىگوييم : « الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » « 1 » ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است . اين حالت ادامه مىيابد و وقتى چند جمله به پيش مىرويم ، ناگهان حالت غياب ، به حضور تبديل مىشود و مىگوييم :

--> ( 1 ) - / حمد ، 2 .